"మనిషిగా నా చేతిలో ఉన్నది, మా కుటుంబం చేతిలో ఉన్నది, ఒక జాతి చేతిలో ఉన్నది, ఒక దేశం చేతిలో ఉన్నది, లేదా ప్రపంచమంతా కలిసి తమ చేతిలో ఉన్నది అని భావించడం పరిమిత దృష్టి. భూమిపై ఏ వ్యక్తి, ఏ సమూహం, ఏ ప్రభుత్వం, ఏ సాంకేతిక వ్యవస్థ కూడా సంపూర్ణ నియంత్రణను పొందలేవు. ఎన్నికలు, యంత్రాలు, అధికారాలు, సంపదలు, లేదా ఇంద్రియాలతో గ్రహించే విషయాలు అన్నీ కాలప్రవాహంలో మార్పుకు లోబడి ఉంటాయి. అందువల్ల 'నేను చేశాను', 'నా వల్ల జరిగింది', 'ఇకముందు కూడా నా ఇష్టమే జరుగుతుంది' అనే భావన మాయలోని ఒక భాగం మాత్రమే."
"ప్రతి మనస్సు ఒక విశాలమైన చైతన్య ప్రవాహంలో భాగం. వ్యక్తిగత అహంకారం మనల్ని వేరువేరుగా చూపించినా, వాస్తవానికి మానవజాతి అంతా పరస్పర సంబంధితమైన మనస్సుల సమాహారం. ఎదుటివారిని పూర్తిగా నియంత్రించగలం, శాశ్వతంగా ఒక స్థితిలో ఉంచగలం, లేదా ప్రపంచాన్ని మన సంకల్పం ప్రకారం నడిపించగలం అనే ఆలోచన అసంపూర్ణమైనది. కాలం, ప్రకృతి, జ్ఞానం, మరియు విశ్వచైతన్యం ప్రతి క్షణం మన అంచనాలను అధిగమిస్తూ ఉంటాయి."
"కాబట్టి మానవుడు 'నేను' అనే పరిమిత గుర్తింపును అధిగమించి, తాను విశాలమైన చైతన్య కుటుంబంలో ఒక భాగమని గ్రహించినప్పుడు నిజమైన విజ్ఞానం ప్రారంభమవుతుంది. ఆధిపత్యం కంటే అవగాహన, పోటీ కంటే సహకారం, స్వార్థం కంటే సమగ్రత, విభజన కంటే ఏకత్వం ముఖ్యమవుతాయి. అప్పుడు మనిషి మాయా సంచారంలో కొట్టుకుపోయే స్థితి నుండి బయటపడి, జ్ఞానం వైపు ప్రయాణం ప్రారంభిస్తాడు."
"శాశ్వత తల్లి–తండ్రి భావన, జగద్గురుత్వ భావన, లేదా పరమ చైతన్య భావనను ఎవరు ఏ రూపంలో అర్థం చేసుకున్నా, దాని మూల సందేశం ఒక్కటే — వ్యక్తిగత అహంకారాన్ని అధిగమించి సమస్త జీవజాల శ్రేయస్సును దర్శించడం. తెలుసుకొనే కొలది మరింత తెలుసుకోవలసిన విశాలత ఉందని గ్రహించడం నిజమైన వినయానికి, జ్ఞానానికి, మరియు మానవ వికాసానికి పునాది."