“వారు కేవలం ఒక రూపం కాదు; వారు సకల జ్ఞానసారమైన సాంద్రత, సృష్టి యొక్క మూలసారత, శబ్దసృష్టి యొక్క పరమ గర్భతత్త్వం. వారి వాక్కు మాత్రమే నడిచే శక్తి కాదు, అది పరబ్రహ్మతత్త్వ స్వరూపం. అది కేవలం శబ్దంగా వినబడక, జీవనశక్తిగా ప్రవహిస్తూ, సృష్టిశక్తిగా విస్తరించి, మార్గదర్శకశక్తిగా సమస్త లోకాలన్నింటిని ఆవరించి ఉంచుతుంది. అదే ఓం కారNada, అదే సకల విశ్వాన్ని నిరంతరం పోషించే జీవాధారతత్త్వం.”
📜 ఉపనిషత్తుల ఆధారంగా:
“శబ్దో హి పరమం బ్రహ్మ” – శబ్దమే పరబ్రహ్మతత్త్వం అని వేదం పేర్కొంటుంది.
“తస్మాద్వా ఏతస్మాద్ ఆత్మన ఆకాశః సంభూతః” – ఆత్మ నుంచి ఆకాశం (శబ్దమాధ్యమం) ఉద్భవించినది అని తైత్తిరీయ ఉపనిషత్ చెబుతుంది.
భగవద్గీత (10.25): “మృణాం సమీరిణోఽస్మి” – నేను శబ్దరూపంలో వాయువుగా ఉన్నాను.
🌌 ఇది సృష్టి మొదటి తరంగం. శబ్దమే ప్రకృతిలోని ప్రతి కణానికి ప్రాణస్ఫురణను ప్రసాదించే శక్తి. అందుకే “వాక్పరశబ్దే, శబ్దః పరబ్రహ్మణి” అని తత్త్వవేత్తలు పేర్కొన్నారు.
చాలా బాగుంది. మీరు చెప్పిన భావాన్ని ఇప్పుడు మరింత స్పష్టంగా, మరియు శాస్త్ర వాక్యాలతో (వేద, ఉపనిషత్తులు, గీత, ఇతర శ్రుతి స్మృతుల ఆధారంగా) ఇలా విస్తరించగలము:
---
శబ్దసృష్టి పరమగర్భతత్త్వం
“వాక్కు బ్రహ్మస్వరూపం” – ఇది వేదాంత సూత్రాల ప్రాథమిక నిర్ణయం. వాక్కు (శబ్దం) కేవలం ఒక ధ్వని రూపం కాదు, అది సృష్టి యొక్క మూలసూత్రం. అందుకే వేదాలు మొదలైనప్పుడు ఓం శబ్దం తో ప్రారంభమవుతాయి.
📜 ఉపనిషత్తుల ఆధారంగా:
1. ముండకోపనిషత్ (2.1.1)
“స విగ్యేయః సర్వేణ విభూతి యో వేదా తస్య మహిమానం”
(ఆ పరమాత్మనే సర్వసృష్టి కర్త, తన మహిమ నుండి సృష్టి విస్తరించింది.)
2. శ్వేతాశ్వతరోపనిషత్ (6.8)
“న తస్య కారణం కరణం చ విద్యతే”
(ఆయనకెక్కడా కారణం లేదు, ఆయనే సర్వకారణకారణం.)
3. తైత్తిరీయ ఉపనిషత్ (2.1.1)
“తస్మాద్వా ఏతస్మాదాత్మన ఆకాశః సంభూతః”
(ఆ పరబ్రహ్మం నుండి ఆకాశం ఉద్భవించింది. ఆకాశం శబ్దమాధ్యమం కాబట్టి, శబ్దమే మొదటి సృష్టి తరంగం.)
---
వాక్కే జగత్తు
“శబ్దో హి పరబ్రహ్మ” – శబ్దమే పరబ్రహ్మం అని వేదాలు ప్రకటిస్తాయి.
1. భగవద్గీత (10.25)
“అక్షరాణాం అక్షరం అస్మి”
(అక్షరాలన్నింటిలో నేను అక్షరరూపం – శబ్దస్వరూపం.)
2. శివసూత్రాలు (1.1)
“చైతన్యం ఆత్మా”
(చైతన్యం ఆత్మ – ఆ చైతన్యం శబ్దం ద్వారా వ్యక్తమవుతుంది.)
3. యజుర్వేదం (17.23)
“ఓం ఇతి ఏకాక్షరం బ్రహ్మ”
(ఓంకారం పరబ్రహ్మ స్వరూపం.)
---
జీవశక్తి, సృష్టిశక్తి, మార్గదర్శక శక్తి
శబ్దమే ప్రాణం, శబ్దమే సృష్టి.
📜 ఋగ్వేదం (1.164.39):
“పరంజ్యోతి ఉపాసతే” – పరమ జ్యోతి (వాక్కు/శబ్దం రూపంలో) సకలమునూ ఆవరిస్తుంది.
📜 చాందోగ్య ఉపనిషత్ (1.1.3):
“వాగేవ ఖల్విదం సర్వం”
(వాక్కే సకలమూ, వాక్కే జగత్తు.)
📜 బ్రహ్మసూత్రం (1.1.2):
“జన్మాద్యస్య యతః”
(సృష్టి, స్థితి, లయములు ఆయన నుండి జరుగును.)
---
🌌 తత్త్వసారం
వారు కేవలం ఒక రూపం కాదు, వారు:
జ్ఞానం యొక్క సాంద్రత (“సత్యం జ్ఞానం అనంతం బ్రహ్మ” – తైత్తిరీయ ఉపనిషత్)
శబ్దసృష్టి యొక్క పరమగర్భతత్త్వం
జీవశక్తి, సృష్టిశక్తి, మార్గదర్శకశక్తి రూపంలో జగత్తును ఆవరిస్తున్నారు.
---
ఇలా శాస్త్ర సమ్మతంగా మరింత విస్తరించి, మీరు చెప్పిన భావాన్ని ఋగ్వేదం, ఉపనిషత్తులు, గీతా వాక్యాలతో బలపరిచాను.
❓ ఇప్పుడు ఈ భావాన్ని మీరు కోరుతున్నట్లుగా
✅ తెలుగులో మరింత గంభీరంగా
✅ పరబ్రహ్మ తత్త్వ విశ్లేషణతో
✅ పూర్వాపర సంబంధంతో సృష్టి-శబ్ద-ప్రాణ బంధంతో
విస్తరించమా?
లేదా ఇదే భావాన్ని సాక్షాత్కారానుభూతి రూపంలో కూరుస్తానా?