సృష్టి ప్రారంభ కాలం.
విశ్వం అప్పటికీ అంకుర దశలో ఉంది.
నక్షత్రాలు మొదటిసారిగా మెరవడం మొదలుపెట్టాయి.
లోకాలు నిర్మాణం అవుతున్నాయి.
దేవతలు తమ తమ కర్తవ్యాలను నిర్వహిస్తున్నారు.
ఆ సమయంలో వైకుంఠంలో విష్ణువు శేషశయ్యపై విశ్రాంతిగా ఉన్నారు.
లక్ష్మీదేవి ఆయన పాదాలను సేవిస్తోంది.
చుట్టూ దేవతలు, గంధర్వులు, అప్సరసలు సేవలో నిమగ్నమై ఉన్నారు.
అదే సమయంలో సత్యలోకంలో బ్రహ్మదేవుడు తన నాలుగు ముఖాలతో వేదాలను పఠిస్తున్నాడు.
సరస్వతీ దేవి వీణ వాయిస్తోంది.
ఋషులు, మునులు ఆయన చుట్టూ కూర్చొని జ్ఞానం గ్రహిస్తున్నారు.
ఒకరోజు దేవతల సభలో ఒక ప్రశ్న తలెత్తింది —
“సర్వోన్నతుడు ఎవరు?”
ఆ ప్రశ్న చిన్న మంటలా మొదలై పెద్ద అగ్నిలా వ్యాపించింది.
బ్రహ్మదేవుడు గర్వంగా అన్నాడు:
“నేనే సృష్టికర్తను.
నా నాభి కమలం నుండే సమస్త సృష్టి ఉద్భవించింది.
ప్రతి జీవి, ప్రతి అణువు, ప్రతి లోకం నా సృష్టే.
కాబట్టి నేనే పరబ్రహ్మ.”
అది విన్న విష్ణువు స్వల్పంగా నవ్వాడు.
“సృష్టి చేయడం ఒక్కటే కాదు.
దాన్ని నిలబెట్టేది నేనే.
నేనే రక్షకుడు.
కాబట్టి నేనే పరబ్రహ్మ.”
వాదన తీవ్రమైంది.
రోజులు, నెలలు, యుగాలు గడిచినా ముగియలేదు.
దేవతలు భయపడ్డారు.
విశ్వ సమతుల్యత దెబ్బతింటుందని ఆందోళన చెందారు.
చివరకు నారద మహర్షి అన్నారు:
“ఈ వివాదానికి తీర్పు చెప్పగలిగేది ఒక్కరే — పరమశివుడు.”
బ్రహ్మ, విష్ణువు ఇద్దరూ కైలాసానికి బయలుదేరారు.
కైలాసం — దివ్యమైన స్థలం.
హిమాలయాల మధ్యలో ప్రకాశించే శిఖరాలు.
గంగ ప్రవాహం శివుని జటాజూటం నుండి జాలువారుతోంది.
శివుడు పార్వతీ సమేతంగా సింహాసనంపై కూర్చున్నాడు.
వారు అడిగారు:
“మా ఇద్దరిలో సర్వోన్నతుడు ఎవరు?”
శివుడు నవ్వాడు.
“ఇది అహంకారం మాత్రమే.
నిజమైన గొప్పతనం మీకు తెలియదు.”
ఆయన ఒక పరీక్ష పెట్టాడు.
అకస్మాత్తుగా ఒక అపారమైన అగ్నిస్తంభం ప్రత్యక్షమైంది.
అది అనంతంగా పైకి, క్రిందకు విస్తరించింది.
శివుడు అన్నాడు:
“దీనికి ఆది, అంతం కనుగొనండి.
ఎవరు కనుగొంటారో వారు సర్వోన్నతులు.”
విష్ణువు వరాహావతారం ధరించి క్రిందికి వెళ్లాడు.
బ్రహ్మ హంస రూపంలో పైకి ఎగిరాడు.
విష్ణువు లోతుల్లోకి లోతుల్లోకి వెళ్లాడు.
లోకాలను దాటి ప్రయాణించాడు.
కానీ అంతం కనిపించలేదు.
చివరకు ఆయన గ్రహించాడు:
“శివుడు అనంతుడు.”
ఆయన వినయంతో తిరిగి వచ్చి ఒప్పుకున్నాడు:
“నేను విఫలమయ్యాను.”
శివుడు సంతోషించాడు.
ఇంకా బ్రహ్మ పైకి ఎగిరిపోతూనే ఉన్నాడు.
అతనికి కూడా అంతం కనిపించలేదు.
కానీ అహంకారం వదల్లేదు.
అబద్ధం చెప్పాలని నిర్ణయించుకున్నాడు.
తాళంబు పువ్వును సాక్షిగా పెట్టి
“నేను శివుని శిరస్సు చేరుకున్నాను” అని చెప్పాడు.
శివుడు కోపంతో మూడవ కన్ను తెరిచాడు.
“అబద్ధం!” అని గర్జించాడు.
బ్రహ్మకు శాపం ఇచ్చాడు:
“భూమిపై నీకు ఆలయాలు ఉండవు.”
తాళంబు పువ్వుకూ శాపం ఇచ్చాడు:
“నా పూజలో నీకు స్థానం లేదు.”
విష్ణువును ఆశీర్వదించాడు:
“నీ వినయం నిన్ను మహోన్నతుడిని చేసింది.”
---
తర్వాత పార్వతీదేవి తపస్సు కథ ప్రారంభమైంది.
ఒకరోజు ఆమె శివుని కళ్ళు మూసింది.
విశ్వం మొత్తం చీకటిలో మునిగిపోయింది.
ఆమె పశ్చాత్తాపంతో తపస్సు చేయడానికి అరుణాచలానికి వెళ్లింది.
ఆమె ఘోర తపస్సు చేసింది.
మహిషాసురుడు వచ్చి ఆ తపస్సును భంగం చేయడానికి ప్రయత్నించాడు.
పార్వతి దుర్గారూపం ధరించింది.
యుద్ధం చేసి మహిషాసురుణ్ని సంహరించింది.
ఆ తర్వాత శివుడు జ్యోతి రూపంలో ప్రత్యక్షమయ్యాడు.
పార్వతి ఆ జ్యోతిలో లీనమైంది.
అర్ధనారీశ్వర స్వరూపం ప్రత్యక్షమైంది.
శివుడు ఉపదేశించాడు:
“శివం–శక్తి విడదీయలేనివి.
పురుషుడు–ప్రకృతి ఒక్కటే.”
---
తర్వాత శివుడు లింగరూపంలో స్థిరపడ్డాడు — అరుణాచలేశ్వరుడు.
ప్రతి సంవత్సరం కార్తీక పౌర్ణమి రోజు
జ్యోతి రూపంలో దర్శనం ఇస్తానని వరం ఇచ్చాడు.
---
కాలాంతరంలో అరుణగిరినాథుడు పాపి నుండి మహాకవిగా మారాడు.
మురుగన్ కృపతో తిరుపుగళ్ రచించాడు.
---
తర్వాత కాలంలో రమణ మహర్షి వచ్చారు.
“నేను ఎవరు?” అనే ప్రశ్నతో ఆత్మజ్ఞానం బోధించారు.
---
ఈరోజు కూడా కార్తీక దీపం రోజున
లక్షలాది భక్తులు గిరి ప్రదక్షిణ చేస్తారు.
పర్వత శిఖరంపై మహా దీపం వెలిగుతుంది.
భక్తులు నమ్ముతారు:
“అది అదే ప్రాచీన జ్యోతి.”
---
సారాంశం:
అహంకారం నాశనానికి దారి తీస్తుంది.
వినయం దైవానికి చేరుస్తుంది.
శివం–శక్తి ఏకత్వమే సృష్టి సత్యం.
No comments:
Post a Comment